Συμμετοχή των Παξινών στην επανάσταση της Ελλάδας το 1821

3) Ο Γεώργιος Δαλιέτος. (Παξινά ιστορικά σημειώματα του κ. Ζερμπά, σελ. 67 και Ηχώ των Παξών αριθ. 107-108/82).

Ήταν ναυτικός, είχε ιδιόκτητο ποταμόπλοιο στην Μολδαβία. Με την κήρυξη της επανάστασης κατατάγεται στο στρατό του Υψηλάντη, μετέχει της μάχης του Γαλαζίου και χάνει το ένα χέρι του. Έρχεται στην Ελλάδα, αγοράζει μια γολέτα και σαν πλοίαρχος υπηρετεί την επανάσταση.

4) Ο καπετάν Κυριάκος Παξινός. (Παξινά ιστορικά μελετήματα, σελ. 68, Ηχώ 103/8 ). Ιδιοκτήτης και κυβερνήτης σκούνας που ανήκε στο στόλο της Ύδρας. Με τη σκούνα του μετέφερε κατά την διάρκεια του αγώνα, υλικά και τροφές για τον ελληνικό στόλο.

5) Ο Ανδρέας Κόνταρης.

Στην δραματική περιπέτεια του σώματος των Επτανησίων, κατά την πολιορκία της Ακρόπολης στις 27 Σεπτεμβρίου 1826, μεταξύ των επτά Επτανησίων που καταδιώχθηκαν και κλείστηκαν στην εκκλησία του Αγίου Κοσμά στο Π. Φάληρο, τοποθεσία «Τρεις Πύργοι», ήταν και ο Παξινός Ανδρέας Κόνταρης.

Ο κ. Γεράσιμος Τράνακας στην «Ηχώ των Παξών» αριθ. 26/1974, 156/86, 159/87 που αναδημοσιεύτηκε στα Αθηναϊκά αριθ. 87/1989, γράφει:

«Έπειτα από άμυνα πολλών ωρών και αφού απέρριψαν περιφρονητικώς προτάσεις των Τούρκων περί παραδόσεώς των, οι εξ εκ τούτων εφονεύθησαν μαχόμενοι, ο δε εβδομος, ο Ανδρέας Κόνταρης εκ Παξών, εξαντλήσας τα πυρομαχικά του, έπεσε γυμνός εις την θάλασσαν και κολυμβών υπό βροχήν εχθρικών σφαιρών έφθασεν εις το πλοίον, το οποίον παρέπλεε την ακτήν δια να περισυλλέξη όσους ηδύναντο να διαφύγουν εκ της καταδιώξεως.

Τοιουτοτρόπως εματαιώθη μεν η προσπάθεια του σώματος των Επτανησίων να εισέλθει εις την Ακρόπολην προς ενίσχυσιν των πολιορκουμένων εν αυτή, οι αποτελούντες όμως αυτό, παρά την αποτυχίαν επεδείξαντο κατά τας μετά των εχθρών συγκρούσεις, τόλμην, ηρωισμόν και αυταπάρνησιν, μεταξύ δε τούτων διεκρίθη και ο ήρως Παξινός Ανδρέας Κόνταρης».

6) Ο Δωρόθεος Μηλιώτης του Σπυρίδωνος. (Εφημ. Παξοί αριθ. 3/1925).

Προτού ακόμη γίνει καλόγερος, συνδέεται δια στενής φιλίας με τον επίσκοπο Παραμυθίας Χρύσανθο, που είχε καταφύγει στους Παξούς το 1803. Δέκα οκτώ χρονών παλληκάρι το 1821, μπαρκάρει ναυτόπαις, σε πλοίο που μετέφερε από την Ευρώπη, πολεμοφόδια για τον αγώνα, στους Έλληνας επαναστάτες του Ναυπλίου και άλλων παραθαλασσίων πόλεων της Πελοπονήσου. Τα όπλα και τα πολεμοφόδια, μεταφέρονταν από τον τολμηρό Παξινό και παραδίδονταν στους αγωνιστές. Ήταν ενάρετος και ομιλούσε την ιταλική και άλλες ξένες γλώσσες. Πέθανε το 1893 σε ηλικία 90 χρονών και τάφηκε στην εκκλησία των Αγίων Απο- στόλων στον Ερημήτη.

Ο Λουδοβίκος Σαλβατώρ στο βιβλίο του, στις σελίδες 357-361 το 1887 γράφει:

«Εικόνα μεγαλυτέρας ευχαριστήσεως, μεγαλυτέρας ψυχικής γαλήνης, ουδαμού δύναται τις να εύρει, ως εις τον ερημήτην του χωρίου Μποϊκάτικα, τον γηραιόν ναυτικόν, τον καλόγηρον, μαρινέρον, ως τον ονομάζουσι, τον ερημήτην, τον ναύτην».

7) Φώτιος Ανεμογιάννης, επικεφαλής 70 εθελοντών παξινών συμμετείχε στον αγώνα του ‘21 και έδειξε ξεχωριστή ανδρεία στις μάχες του Λάλα, Γαστούνης, Πύργου και Πατρών (Λίμπρο ντ’ όρο Σ. Κατσαρού Τ. 3, σελ. 85) και

8) Ο Παξινός Γεώργιος Ανεμογιάννης.

Όχι περισσότερο ήρωας από τους άλλους αγωνιστές, ο Γεώργιος Παξινός, είναι ο πιο γνωστός στο πανελλήνιο. Γι’ αυτόν έχουν γράψει: ο Θεόδωρος Βελλιανίτης στην εγκυκλοπαίδεια της μεγάλης Ελλάδος, ο Σ. Βερύκιος στο βιβλίο του «Επτανησιακοί παλμοί και αγώνες του ‘21», ο Διονύσιος Κόκκινος στη σελ. 343, στην εφημ. Παξοί, αριθ. 23/1926, 91-93/1929, 113/1930, 200/1965, 213/1966 και Ηχώ των Παξών αριθ. 37/1975, 50-51/1976 και 70/1978 35/75, 98/81, 115/88, 158/86, 166/87, 168/87, 184/89 κ.λπ. Επίσης ο Οικονόμου έχει γράψει το μυθιστόρημα «Φλεγόμενο Φλάμπουρο».

Γι΄αυτόν ταιριάζουν οι στίχοι του Σολωμού:

«Παληκαρά και μορφονιέ, γειά σου, καλέ, χαρά σου
άκου, νησιά, στεριές της γης, έμαθαν τ’ όνομά σου».

Από τον πρώτο χρόνο της επανάστασης βρίσκεται στο πλήρωμα του πλοίου της Λασκαρίνας Μουμπουλίνας (οι σύμμαχοι) και την νύχτα τις 10 Ιουνίου 1821, προσπαθώντας, με το πυρπολικό να κάψει τουρκικό πλοίο, προ της Ναυπάκτου, συνελήφθη, σουβλίστηκε και κρεμάστηκε στο κάστρο για παραδειγματισμό.

Το άγαλμά του στολίζει την ανατολική είσοδο του λιμανιού του Γαΐου και την πόλη της Ναυπάκτου που βρήκε τραγικό θάνατο.

Στη βάση του αδριάντος του στους Παξούς, είναι χαραγμένο το στερνό τραγούδι του, που το πήραν τα κύματα και τόριξαν στις ακτές των Παξών, παρηγοριά, στη γλυκειά αρραβωνιαστικιά του, Κωνσταντίνα Λέκκα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s