Συμμετοχή των Παξινών στην επανάσταση της Ελλάδας το 1821

Κατηγορείται ότι εκτύπησε σκληρά την δούλα του γιατί έπεσε το παιδί του από την κούνια του. Στις 9 Απριλίου 1828 το δικαστήριο αποφασίζει να κρατηθεί ο Λουρόπουλος, για να δικαστεί από την εγκληματική αυλή των Παξών. Έχω την εντύπωση, ότι τελικά αφέθηκε ελεύθερος, αλλά φοβούμενος τον Διαμάντη Καλλιγά, άνθρωπο επικίνδυνο και γνωστό από τις μαχαιριές που έδωσε στον Νικολό Κουβαλιά, την απόπειρα να κάψει το σπίτι του Ν. Κουβαλιά, κατά την επανάσταση των Παξινών το 1810 και την ανάρμοστη συμπεριφορά κατά του πατέρα του το 1820, φεύγει από τους Παξούς (Παξινά Ιστορικά Σημειώματα και αριθ. ευρετ. 133).

Τις 2 Οκτωβρίου 1828 από Αγία Μαύρα (Λευκάδα), στέλνει επιστολή στον κυβερνήτη Καποδίστρια, με την οποία του ζητά να βοηθήσει για να σωθεί η Πρέβεζα από την τουρκική σκλαβιά (Καποδιστριακό Αρχίο φάκελος 441).

Η επιστολή καταλήγει : Ο οποίος θέλει πάρει όλα εκείνα τα δραστήρια μέτρα δια να εμποδίσει τους κακούς σκοπούς των απατεώνων. Δεν μνήσκει άλλο λοιπόν παρά να δεόμεθα εις τον Ύψιστον Θεόν δια την ζωή του καλού Κυβερνήτου μας μένωμεν και σας υποσημειούμεθα.

Ο ταπεινός της δούλος
Γεώργιος Λουρόπουλος

Από τη Λευκάδα έρχεται στους Παξούς, όπου τις 4 Φεβρουαρίου 1829, στέλνει επιστολή στον Καποδίστρια με διάφορες πληροφορίες για την Πρέβεζα. Μεταξύ των άλλων γράφει: «Η περίστασή μου είναι τόσο δυνατή όπου δεν έχω να αφήσει την παραμικράν βοήθειαν της φαμήλειας μου οπού συνήστατε από 7 ψυχές και αυτό με έκαμε έως τώρα να μήν ευρίσκομεν εις αυτά τα μέρη, επάσχησα πλέον φορές να πουλήσω ένα οσπίτιον οπού έχω και δεν ευρίσκεται αγοραστής , επειδή και τούτο το δυστυχής νησίον εκατεστήθη πολλά φτωχών. Εάν εδυνόταν από την μεγάλην ψυχή αυτής να μου δοθεί μία βοήθεια δια κυβέρνηση των ανηλίκων τέκνων μου αμέσως αναχωρώ και θέλει έλθω εις προσκύνηση σας πρώτον και έπειτα θέλει απεράσω όθεν με διορίσετε.

Ο ταπεινός δούλος
Γεώργιος Λουρόπουλος»

Στον συμβολαιογράφο Θεοδωρο Αντίοχο, βιβλίο 13, σελίδα 229, βρίσκεται επιτροπικό δια την Αννα Βελλιανίτη συζ. του ποτέ Λουροπούλου το 1837.

Διαθήκη Γ. Λουρόπουλου. Το 1821 Αυγούστου 2 έκαμε την διαθήκη του εις συμ/φο Σωτηρ. Βερονίκη.

Πόσο ακόμα έμεινε στους Παξούς δεν είναι εύκολο να προσδιορίσουμε. Πέθανε στην Πρέβεζα προ του 1850, και καθώς φαίνεται από την καζέττα (αριθ. 78/1850, σελ. 20), στους Παξούς χρεωστούσε στους ευγενείς αδελφούς Ανδρέα και Μηλτιάδη Κάφυρη, μεγάλη ποσότητα λαδιού. Η απαίτηση του δικηγόρου των δανειστών μεταξύ των άλλων γράφει: Ο αυτός Λουρόπουλος ανεχώρησε από την νήσον ταύτην και απεβίωσε εκτός του κράτους τούτου και ο υιός του Περικλής και μόνος κληρονόμος έχει την διαμονήν του την σήμερον εις την πόλιν της Πρέβεζας ως υπήκοος οθωμανός.

Άλλοι γνωστοί παξινοί φιλικοί είναι:

1) Ο Δημάκης Γερολύμου Βελλιανίτης, αναφέρεται ο 281ος σε κατάλογο των φιλικών, με ημερομηνία 7 Απριλίου 1719.
2) Ο παξινός πλοίαρχος Σταμάτης Ρωμάνος, μυημένος στην Οδυσσώ, με εισφορά 400 γρόσια.
3) Ο Θεόδωρος Βελλιανίτης μυημένος στην Περτούπολη της Ρωσίας.
4) Ο Αναστάσιος Βελλιανίτης στο Κίσνοβο της Ρωσίας και
5) Ο Ιωάννης Αρώνης, γιατρός και έμπορος.

Γεννήθηκε στους Παξούς το 1808 (Παξοί Ηχώ 138-1 ) και πέθανε στους Παξούς το 1893. Από το 1842 εμπορεύεται στην Αλεξανδρέττα της Συρίας. Το 1849 ταξιδεύει στην Κέρκυρα – Συρία – Κων/λη – Λονδίνο – Κέρκυρα – Παξοί. Έφυγε από τη ζωή με το παράπονο που δεν δικαιώθηκε ο δικαστικός αγώνας του, με τον Άγγλο διοικητή της Αλεξανδρέττας, που του άρπαξε την τεράστια περιουσία του (Αρχείο Παξών αριθ. ευρετ. 221). Στην αναφορά του το 1857 προς τον Λόρδο Πάλμε γράφει ότι ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρίας, συνδρομητής, συμβάλλων εις τας ανάγκας της επαναστάσεως του 1821 και εις εκ των υποστηρικτών της.

Εκτός των φιλικών, παξινοί βρίσκονται και στα πεδία των μαχών, από αυτούς γνωστοί είναι:

1) Ο Ιωάννης Ντούμας. Από αναφορά του το 1865, πληροφορούμεθα ότι :

«Υπήρξεν εις των σπουδαίων συμμετασχόντων κατά τον ένδοξον εθνικόν αγώνα και εις τας πλείστας των μαχών οίτινες συνεκροτήθηκαν από του έτους 1821 μέχρι του έτους 1827. Έλαβεν ενεργόν μέρος υπό διαφορους οπλαρχηγούς κατ’ αρχάς ως στρατιώτης και φθάσας μέχρι του βαθμού εκατοντάρχου όν έλαβε κατά την 15 Σεπτεμβρίου 1824 παρά της τότε προσωρινής Δ/νσεως της Ελλάδος, φέρει δε εισέτι επί του σώματος του πληγάς ας υπέστη εν ταις μάχαις και ιδιαίτερα την εκ πυροβόλου ανεξάλειπτον κατά τον αγκώνα του διατρύσαντος υπό της εχθρικής σφαίρας αριστερόν βραχιονά του και την επιφάνειαν των αριστερών πλευρών του» (εφημ. Κερκυραϊκά νέα αριθ. 1359/1978 και Ηχώ των Παξών αριθ. 89/1980).

2) Ο Γεώργιος Λιναράς. Στην εφημερίδα Παξοί αριθ. 223/1939, ο Νίκος Μπόικος, γράφει γι’ αυτόν μεταξύ των άλλων:

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s