Συμμετοχή των Παξινών στην επανάσταση της Ελλάδας το 1821

Στον συμβολαιογράφο Σ. Βερονίκη, βρίσκεται Επιτροπική της Δ. Περραιβού.

«1823, 25 Ιουνίου, ενεφανίσθη η κ. Δ. γυνή του απόντος Χρ. Περραιβού».

Στη συνέχεια οδηγείται στην επιτροπή η Διαμάντη Χριστοφόρου Βασιλείου Περραιβού, στις απαντήσεις της ομολογεί ότι: «Είμαι από την Πάργα και έρχομαι από την Καλαμάτα. Ο σύζυγός μου προ οκτώ μηνών έφυγε από την Καλαμάτα που μέναμε με τα παιδιά μας και τους ανεψιούς Γεώργιο, Ιωάννη και Βασίλειο του Δημητρίου, οι οποιοι ανεψιοί τώρα εδώ μου κάνουν συντροφιά. Για το συζυγό μου έμαθα ότι πήγε στην Κωνσταντινούπολη και ότι θα κατευθυνόταν προς την Βλαχία. Παλαιότερα έκανε υπόλληλος στην Κέρκυρα με την ιδιότητα του συνταγματάρχη στην υπηρεσία των Ρώσων, αργότερα υπηρέτησε τους Γάλλους και τελευταία έκανε τον δάσκαλο στην Καλαμάτα. Ο πατέρας μου είναι ο Μπαλάνος Δημουλίτσας και η μητέρα μου είναι η Ρόζα, που τελευταία ήλθαν από την Κέρκυρα εδώ στους Παξούς για να με ξαναϊδούν. Έχω τρεις γιους και μια υπηρεσία εκτός των δύο ανεψιών μου».

Η Διαμάντη έμενε στον συνοικισμό των Αγίων Αναργύρων μέχρι το τέλος του 1828. Στο Καποδιστριακό Αρχείο υπάρχει επιστολή της στις 7 Απριλίου 1828, που απευθύνεται στον σύζυγό της. Μεταξύ των άλλων γράφει: (φακ. 530) «… Μόλον που υπέφερα τόσα δεινά και προ της επαναστάσεως μετακομίζοντας με εδώ και εκεί ως σκηνίτης δια το συμφέρον του έθνους, και μετά την επανάσταση την απουσίαν σου, χρόνους 7, έλλειψης αναγκαίων, θάνατος των παιδιών μου, γενναίως εδόξασα και δοξάζω τον Θεόν αποβλέπουσα μόνον και μόνον την ελευθερίαν της πατρίδος, καθώς εδώ εις τους Παξούς χρόνους επτά αναμένουσα ημέραν παρ’ ημέραν, από μήνα εις μήνα και από χρόνον εις χρόνον νά λάβω γραφήν σου εις το να μεταβώ και μετά τους επτά χρόνους έλαβα γραφήν σου εις το να μεταβώ προς συνάντησήν σου. Αι προτάσεις λοιπόν εις το διάστημα των επτά ετών αρκετά με ετυράνισαν. Τώρα τυρανούμαι δια την περίστασιν των χρεών μου, και δεν μπορώ να αναχωρήσω και δια τούτο αλλοίμονον εις εμέ…».

Η ποθητή σου σύζυγος
Διαμάντη Περραιβού.

Στο τέλος της επιστολής γράφει ο γιος του Θεμιστοκλής: «… Εγώ ο ταπεινός υιός σου Θεμιστοκλής προσκυνώ υικώς, ασπαζόμενος εκ ψυχής με το προσήκον σέβας. Και φρόντισον όσον τάχιστα την στάλσιν της βοηθείας επειδή τώρα ενοχλούμεθα περισσότερον από τους χρεωφειλέτας, με το οπού η γραφή σου ήτον ασφράγιστη και εδιαβάστη από πολλούς και το έμαθον οι χρεωφειλέτες, και συντρέχουν να είμεθα εις περίστασιν των κριτηρίων».

Την επιστολή αυτή ο Περραιβός στέλνει στον κυβερνήτη Ι. Καποδίστρια μαζί με δική του:

Εξοχότατε

Κατά την 29 του απελθόντος Απριλίου, έλαβα γράμμα της συζύγου μου του οποίου αντίγραφον περικλείεται δια περισσοτέραν πληροφορίαν.

Φιλάνθρωπε και συμπαθές Κυβερνήτα. Αν η Πατρίς γνωρίζει τους πολυχρονίους αγώνας και θυσίας μου υπέρ αυτής, την παρακαλώ μετά δακρύων, αν άλλης ανταμοιβής άξιον δεν με εγκρίνει, τουλάχιστον να μην καταδεχθεί ποτέ να βλέπει τα λείψανα της οικογενειάς μου να λιμοκτονώσι δι’ αγάπην της, εμέ δε, να κατατήκωμαι από υπερβολικήν λύπην.

Διπλασιάζω λοιπόν τας παρακλήσεις μου προς την Σεβαστήν Κυβέρνησιν εις το να ευκολύνει τα μέσα δια ν’ απολαύσω την δυστυχή οικογενειάν μου, της οποίας η σωτηρία επισφραγίζει την ιδικήν μου ύπαρξιν.

3 Μαίου 1828

Εκ του εν Μεγάροις στρατοπέδου

ταπεινός πατριώτης

Χριστόφορος Περραιβός

Η Φιλική εταιρία συστήθηκε στην Οδυσσό της Ρωσίας το 1814, από τους Νικόλαο Σκουφά από την Άρτα, τον Αθανάσιο Τσακάλωφ από τα Γιάννενα, τον Εμμανουήλ Ξάνθο από την Πάτμο και τον Παναγιώτη Αναγνωστόπουλο από την Ανδρίτσαινα. Δυστυχώς ο αρχηγός Νικόλαος Σκουφάς, πέθανε τις 31 Ιουλίου 1818. Ο Διονύσιος Κόκκινος στην ιστορία του γράφει:

«Με το θάνατο του Σκουφά έλλειψε εκείνος που ενεσάρκωνε την ιδέαν, ο εμψυχωτής όλου του έργου, αυτός απετέλει τον ενωτικόν κρίκον μεταξύ των άλλων αρχηγών, ο εφελκύων τον σεβασμόν και την εμπιστοσύνην όλων».

Τον Δεκέμβρη του 1818, ο καταγόμενος από την Τρίκκη της Θεσσαλίας, Αριστείδης Παπάς, δάσκαλος 36 χρονών, βρίσκεται στην Κέρκυρα και μυεί στην εταιρία τις 5 Δεκεμβρίου 1818, τους αδελφούς Καποδίστρια, Βιάρο και Αυγουστίνο, τον Κωνσταντίνο Γεροστάθη, τον Αρλιώτη και τον Πρεβεζιάνο Ιωάννη Κεφαλά (Ηχώ των Παξών αριθ. 96/1981).

Αρχές Απριλίου 1819 έρχεται στους Παξούς οπού μυεί και ορίζει αρχηγό της φιλικής εταιρίας τον Γεώργιο Λουρόπουλο (Εφημερίδα Παξοί 197-198/193 ). Στην επιστολή του τις 10-1-1819 προς Πρηνάρη γράφει: «Εγώ αναχωρώ εις Παξούς εκειθεν εις Λευκάδα και ακολούθως εις Ζάκυνθον (Δοκίμιο Φιλιμω σελ. 3).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s