Ξόρκια και γιατροσόφια Παξών

β) Εν αρχή ην ο λόγος και ο λόγος ην προς τον Θεόν. Πρώτο χέρι καλοχέρι του Παντοκρατόρου χέρι. Άγιοι Ανάργυροι πρώτοι γιατροί του κόσμου γιατρέψτε τον δούλο του Θεού (τάδε) ή από έργο ή από μάτι ή από κακή ώρα. Βγάλτο Θεέ μου το κακό από την καρδιά του, από τα σωθικά του, από τις σαράντα δύο φλέβες του κορμιού του, και ρίξτο στ’ άγρια βουνά και στ’ άγρια λαγκάδια. Εκεί να φάει, εκεί να πιει, εκεί να ρίξει το θυμό του. Δύο αβασκένουν και τρείς ξεβασκένουν, Πατήρ Υιός και Άγιο Πνεύμα. Την τελευταία πρόταση την λένε τρεις φορές κάνοντας το σημείο του σταυρού, στο πρόσωπο του αβασκαμένου φυσώντας τον τρεις φορές. Μετά βάζουν στα κάρβουνα το αβασκανόχορτο ή το βάγιο, το λένε και στηλοχόρτι, το βουτάνε σε ένα ποτήρι νερό και αφού βρέξουν τα δάχτυλά τους στο νερό, κάνουν στον άρρωστο το σημείο του σταυρού, στο πρόσωπο, στα χέρια και στα πόδια του αρρώστου. Τέλος δίνουν να πιει λίγο νερό. Το κουταλάκι που ανακατέψανε το περιεχόμενο το ρίχνουν πίσω από το κεφάλι του αρρώστου. Εάν πέσει ανάποδα ο άρρωστος είναι αβασκαμένος από άντρα, εάν πέσει από το κοίλο μέρος είναι αβασκαμένος από γυναίκα.

7) Από το τρίτο βιβλίο του συμ/φου Παξών Νικολού Αντιόχου 1675, στο μέσο φύλλο του εξωφύλλου, γιατροσόφι. Δια τι στένοσι και βήχα να πάρις γαρούφαλο και μοσχοκάριδο και λινοκόκι και αγριοκάστανο και κανέλα και σπιρί στάρι και μέλι, να τα βράσις. Τα έχουν η αρβανίταις εις τους κορφούς.

8) Από το τέταρτο βιβλίο του Συμ/φου Παξών Γεωργάκη Κοντάρη, εξώφυλλο, 1741, περί πονόδοντου: Με μολόχη άσπρη την ρήζαν έψισον και ενώσας μετά όξους βάλε εις το στόμα αυτού κι οφελίτε. Βάτου φίλα μαζί μαζομένα ομήος κι κύπερην μαζομένιν οφελί. Βοϊδόγλοσον φιλιά βράσον μετά ύδατος βάλε εις το στόμα κι οφελί, φλεσκουνίτι ξιρόν κοπάνισον κι ολίγον άλας, βάλε εις το στόμα κι οφελί δε τους οδόντας κι τρίβε κι τα γούλια ολίγο μετά τις γλοτός σου κι οφελί.

9) Από το τέταρτο βιβλίο του συμ/φου Παξών Μάρκου Γραμματικού, εξώφυλλο. 1760 μηνός Δεκεμβρίου 10 δεν έβρεξε να πηάσουνε τα πηγάδια νερό μόνο εστήψανε και πέρνουνε γλύφα από το Λογγό και πεθάνανε και πολλή άνθρωποι και

10) Από το βιβλίο του Παντοκράτορα. 1840 Δεκεμβρίου 5 υποφέρομε η εγκάτοικοι Παξών μεγάλην στενοχωρίαν μην έχοντας ουδέν μέσον να γυρέψη χρήματα, ουδείς δίδει, ο άγιος Νικόλαος να κάμη ίλεος, να μεσητεύση εις τον ύψιστον Θεόν και 1841 Σεπτεμβρίου 20, δυστυχίαν μεγάλην της εσοδείας, χωρίς φρούτον η εληές, Νοζιά και Γάϊ, πείναν μεγάλην, ο Θεός να κάμη ίλεος.

Για τα ξόρκια θα παρατηρήσω ότι είναι πολλά, γιατί για κάθε αιτία ή αρρώστια λέγεται και διαφορετικό ξόρκι. Άλλο για το κριθαράκι, άλλο για το ρήμα, για τη χρυσή, ακόμη και για τον κεραυνό και την καταιγίδα υπάρχει ξόρκι.

Ο λαός μας τα πιστεύει και τα δέχεται. Είναι άραγε η δύναμη της ψυχοβολίας ή η αυθυποβολή, που προέρχεται μέσα από κάθε άνθρωπο; Ή μήπως είναι πράγματι μια δύναμη που προικίστηκε ο προϊστορικός άνθρωπος και ο πολιτισμός μας την αχρήστευσε;

Θα προσθέσω εδώ ακόμα δύο αβασκανίες κάπως διαφορετικές. Την πρώτη την άκουσα από την Αγγελίνα Τράνακα από το χωριό Γιαννάδες Κερκύρας και τη δεύτερη την καθαρόγραψα από ένα κείμενο του 1828 που το πρωτότυπο βρίσκεται στα χέρια του Γιάννη Αργυρού.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s