Ιστορία της Κέρκυρας

Απιδιαίς είναι και ροδιαίς, λαμπρόκαρπες μηλέαις και με γλυκόκαρπαις συκιαίς εληαίς θυμό γεμάταις.
(Είναι ο καρπός τους άφθαρτος και ολοχρονής δεν λείπει… Γερά το απίδι και άλλο ανθεί, το μήλο και άλλο μήλο, και το σταφύλι και άλλο ανθεί το σύκο και άλλο σύκο.)
Ομήρου Οδύσσεια, μετάφραση Ιωάννη Πολυλά

Ζούμε σ’ ένα πανέμορφο νησί, που με τις παραδόσεις του, τον πολιτισμό του και την τρισχελιετή ιστορία του, είναι για μας, για την Ελλάδα, ένα κομμάτι του χαμένου παραδείσου.

Η Ομηρική νήσος των Φαιάκων η χιλιοτραγουδισμένη από τις μούσες τόσων και τόσων ιστορικών με τα δοξασμένα της φρούρια με τις απερίγραπτες φυσικές της καλλονές, δημιούργησε με την πάροδο του χρόνου έναν αξιοθαύμαστο πολιτισμό που κάνει τους κατοίκους περήφανους και τους ξένους να την ζηλεύουν. Ανέβηκε ψηλά, μεγαλούργησε και φθάσαμε να έχουμε σήμερα στον πολιτιστικό μας ορίζοντα 2 μουσεία, το ένα Αρχαιολογικό και το άλλο Σινοαπωνικό, το Ιστορικό Αρχείο, τη Δημόσια βιβλιοθήκη, την Αναγνωστική Εταιρεία, το Λαογραφικό Μουσείο Σιναράδων, το Μουσείο Σολωμού, 20 μουσικές, το Ιόνιο Πανεπιστήμιο, πλήθος πολιτιστικών συλλόγων κ.λπ.

Όλα αυτά αποτελούν για το νησί μας, πόλους έλξης όλου του πολιτισμένου κόσμου. Είναι ναοί που κρατούν τα κειμήλια του πολιτισμού και της σοφίας των Κερκυραίων.

Αυτήν την ιστορία, αυτόν τον πολιτισμό θα σας παρουσιάσω, σύντομα και συνοπτικά, αρχίζοντας από το 229 π.Χ.

Το κράτος των Φαιάκων ταλαιπωρημένο από εσωτερικές έριδες Δημοκρατικών και Ολιγαρχικών και κατεστραμένο από την απόβαση το 229 π. Χ. της βασίλισσας των Ιλλυριών, Τεύκης, αναγκάζονται, αφού μάταια αντιστάθηκαν, να δεχθούν κατοχική φρουρά. Η βασίλισσα τοποθέτησε, άρχοντα του τόπου τον Ιλλυριό στρατηγό, Δημήτριο Φάριο. Όμως μετά από προσκάλεσαν τους Γενοβέζους, όπου ο στόλος τους προσορμίστηκε στο λιμάνι της Κέρκυρας. Έχουμε δηλαδή την Α’ Βενετική κατοχή.

Το 1214 έως το 1267, η Κέρκυρα έρχεται στην κυριαρχία των Ελλήνων ηγεμόνων και ανήκει στο δεσποτάτο της Ηπείρου. Στην περίοδο αυτή, λέγεται, ότι κατασκευάστηκε και το Αγγελόκαστρο.

Το 1272 κύριος της Κέρκυρας γίνεται ο Κάρολος βασιλέας του Γαλλικού Κράτους και της Νεαπόλεως, Ανδηγαυός.

Με την επικράτηση των Ανδηγαυών οι Κερκυραίοι εξαθλιώνονται οικονομικά και πνευματικά, αφού ο Κάρολος παραχωρεί τα κτήματα του νησιού στους δικούς του ανθρώπους και καταργεί τον ορθόδοξο μητροπολιτικό θρόνο, ενώ παράλληλα ιδρύει καθολική Αρχιεπισκοπή. Στη θέση του Μητροπολίτη εκλέγεται ο Μέγας Πρωτοπαπάς Κερκύρας, εξαρτώμενος από το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως.

Με το θάνατο του Καρόλου Γ’ η ανδηγαυική κατοχή άρχισε να κλονίζεται. Ήδη οι Κερκυραίοι είχαν οργανωθεί σε 4 φατρίες, από τις οποίες αυτή που υποστήριζε την εθελοντική υποταγή στο Κράτος της Βενετίας. Σε σύσκεψη που ακολούθησε των φατριών, επεκράτησε η γνώμη της βενετόφιλης μερίδας. Κάλεσαν τότε τον αρχηγό του στόλου, ναύαρχο Ιωάννη Μιάνη, που κατά σύμπτωση έπλεε στα κερκυραϊκά νερά, ο οποίος τους υποσχέθηκε ότι η Βενετία, θα συμπεριφερθεί προς στην Κέρκυρα σαν σε σύμμαχο και όχι σαν υποτελή και ότι θα γίνουν σεβαστά τα παραχωρημένα προνόμια. Εξεδίωξε έπειτα από πολύωρη μάχη τη φρουρά και ύψωσε στο κερκυραϊκό φρούριο τη σημαία της Βενετίας στις 20 Μαρτίου 1386.

Έπειτα από δυόμιση μήνες, στις 9 Ιουνίου 1386 ο Βενετικός στρατός στρατοπεδεύει στο φρούριο και τον επόμενο χρόνο υπογράφεται το οριστικό χρυσόβουλο με τους όρους της κατοχής.

Πρώτος εκπρόσωπος της Βενετίας τοποθετείται ο Μαρίνος Μαλιπιέρος, με τον τίτλο Βάϊλος.

Ετσι εξελίχτηκαν τα γεγονότα στην πόλη της Κερκύρας. Στο βόρειο όμως άκρο της νήσου τα φρούρια Αγγελόκαστρο και Κασσιώπης παρέμειναν στα χέρια των Ανδηγαυών.

Οι Ανδηγαυοί ήταν ενισχυμένοι από μερίδα των Κερκυραίων, οι οποίοι προτιμούσαν να μείνουν υπό την κυριαρχία του κράτους της Νεαπόλεως, με το φόβο, μήπως η Βενετία καταργήσει το καθεστώς της γαιοκτημοσύνης.

Οι Βενετοί με στρατιωτικές δυνάμεις ξεκίνησαν για την κατάληψη των δύο αυτών φρουρίων. Και η μεν φρουρά του Αγγελόκαστρου παραδόθηκε, η δε φρουρά της Κασσιόπης ενισχυμένη από τους ντόπιους αντιστάθηκε, με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν τρομερές μάχες, η κατάληψη του φρουρίου και η τελική καταστροφή του.

Οι Βενετοί διαδοχικά έγιναν κύριοι της Επτανήσου της Πελοποννήσου και της Πάργας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s